Ο ίδιος πόνος, διαφορετική διαδρομή
Από την αρχή εκείνης της δύσκολης διαδρομής, όπως την περιγράφω και στο «Όταν το θαύμα πονάει», υπήρχε μια σκέψη που επέστρεφε ξανά και ξανά στο μυαλό μου.
Άραγε πονάμε το ίδιο;
Νιώθει όσα νιώθω κι εγώ;
Εγώ είχα ανάγκη να μιλάω.
Να επιστρέφω ξανά και ξανά σε όσα είχαν συμβεί.
Να κάνω ερωτήσεις.
Να ψάχνω απαντήσεις.
Να ακούω πως είχα κάνει ό,τι μπορούσα.
Εκείνος ήταν διαφορετικός.
Πιο σιωπηλός.
Πιο εσωστρεφής.
Όχι γιατί δεν πονούσε.
Αλλά γιατί αυτός ήταν ο δικός του τρόπος να σταθεί απέναντι στον πόνο.
Πολλές φορές τον ρωτούσα:
«Πώς νιώθεις;»
Και εκείνος μου απαντούσε:
«Δεν ήταν στο χέρι μας.»
«Κάναμε ό,τι μπορούσαμε.»
Τότε δυσκολευόμουν να το καταλάβω.
Σήμερα όμως ξέρω πως ο πόνος μας δεν είχε διαφορετικό μέγεθος.
Είχε απλώς διαφορετική γλώσσα.
Η σιωπή δεν σημαίνει πάντα αδιαφορία
Στην αρχή πίστευα πως η σιωπή του σήμαινε πως είχε αποδεχτεί πιο εύκολα όσα είχαν συμβεί.
Πως ίσως πονούσε λιγότερο.
Πως ίσως δεν είχε ανάγκη να επιστρέφει ξανά και ξανά στις ίδιες σκέψεις όπως εγώ.
Όμως δεν ήταν έτσι.
Με τον καιρό κατάλαβα πως και εκείνος πονούσε.
Απλώς διαφορετικά.
Υπήρχαν στιγμές που και οι δύο βυθιζόμασταν στις σκέψεις μας.
Δεν ήταν ότι δεν θέλαμε να μιλήσουμε.
Ήταν πως κάποιες φορές ο πόνος ήταν τόσο μεγάλος που μόνο η σιωπή μπορούσε να τον χωρέσει.
Εκείνη τη σιωπή την περιγράφω και στο «Όταν ο πόνος δεν χρειάζεται λέξεις».
Σήμερα όμως την καταλαβαίνω διαφορετικά.
Δεν ήταν απόσταση.
Δεν ήταν αδιαφορία.
Ήταν ένας τρόπος να αντέξουμε.
Και οι δύο.
Μαζί.
Εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει όρθιο τον κόσμο μας
Κοιτάζοντας πίσω σήμερα, συνειδητοποιώ κάτι που τότε δεν μπορούσα να δω.
Ενώ εγώ είχα βυθιστεί στον πόνο μου, εκείνος προσπαθούσε να κρατήσει όρθιο τον κόσμο μας.
Έπρεπε να κανονίσει διαδικασίες.
Να μιλήσει με ανθρώπους.
Να απαντήσει σε ερωτήσεις.
Να εξηγήσει πράγματα που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε.
Ταυτόχρονα έπρεπε να σταθεί δίπλα στην κόρη μας.
Να συνεχίσει να είναι μπαμπάς.
Να χαμογελάσει.
Να παίξει.
Να προσπαθήσει να κρατήσει μια αίσθηση κανονικότητας μέσα σε μια πραγματικότητα που μόνο κανονική δεν ήταν.
Και μέσα σε όλα αυτά, προσπαθούσε να είναι και δίπλα μου.
Να με στηρίξει.
Να με αγκαλιάσει.
Να αντέξει μαζί μου.
Εγώ ήθελα να μείνει λίγο ακόμα μέσα στον πόνο μαζί μου
Εγώ, από την άλλη, δεν ήμουν έτοιμη να προχωρήσω.
Ήθελα να μείνω λίγο ακόμα εκεί.
Στις σκέψεις.
Στις αναμνήσεις.
Στα «αν».
Στα σενάρια που ίσως να άλλαζαν την εξέλιξη των πραγμάτων.
Ήθελα να συζητάω ξανά και ξανά όσα είχαν συμβεί.
Σαν να μπορούσα μέσα από τις λέξεις να αλλάξω το παρελθόν.
Σαν να υπήρχε κάπου μια απάντηση που δεν είχα βρει ακόμη.
Σαν να μπορούσα να διορθώσω κάτι.
Σαν να μπορούσα να τον σώσω.
Σήμερα καταλαβαίνω πως ζούσα περισσότερο στο παρελθόν παρά στο παρόν.
Δεν ήθελα να αποχωριστώ εκείνες τις στιγμές.
Γιατί μαζί τους κρατούσα και την ελπίδα.
Και κάθε φορά που συζητούσαμε, εκείνος με προσγείωνε στην πραγματικότητα.
Σε μια πραγματικότητα που δεν μπορούσα να αποδεχτώ.
Και πολλές φορές θύμωνα.
Όχι μαζί του.
Αλλά με την ίδια την αλήθεια.
Οι παρεξηγήσεις που φέρνει ο πόνος
Πολλές φορές παραπονιόμουν πως δεν με καταλαβαίνει.
Πως δεν μπορεί να νιώσει όσα νιώθω.
Πως δεν βλέπει το βάρος που κουβαλώ.
Σήμερα καταλαβαίνω πως δεν ήταν αλήθεια.
Ήταν ο τρόπος που ο πόνος μου παραμόρφωνε την οπτική μου.
Όταν πονάς πολύ, πιστεύεις πως κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει πραγματικά.
Όμως συχνά οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μας κουβαλούν το ίδιο βάρος.
Απλώς δεν το εκφράζουν με τον ίδιο τρόπο.
Και πολλές φορές αυτό δημιουργεί παρεξηγήσεις εκεί που στην πραγματικότητα υπάρχει αγάπη.
Αυτό που τελικά κρατά μια σχέση
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν θυμάμαι μόνο τον πόνο.
Θυμάμαι και κάτι άλλο.
Θυμάμαι πως μείναμε εκεί.
Μαζί.
Άλλοτε μιλώντας.
Άλλοτε σιωπώντας.
Άλλοτε κρατώντας ο ένας τον άλλον όρθιο όταν δεν μπορούσε να σταθεί μόνος του.
Δεν πονέσαμε με τον ίδιο τρόπο.
Δεν εκφραστήκαμε με τον ίδιο τρόπο.
Δεν αντιμετωπίσαμε τις δυσκολίες με τον ίδιο τρόπο.
Κι όμως, προχωρήσαμε μαζί.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι που κρατά μια σχέση στις πιο δύσκολες στιγμές της.
Όχι το να νιώθετε ακριβώς τα ίδια.
Αλλά το να επιλέγετε να μένετε δίπλα ο ένας στον άλλον, ακόμα κι όταν ο καθένας προσπαθεί να βρει τον δικό του τρόπο να αντέξει.

