Μου λείπει ένα μωρό ή μια εποχή της ζωής μου;
Υπάρχουν στιγμές που μου λείπει να κρατάω ένα μωρό στην αγκαλιά μου.
Και κάθε φορά που μου συμβαίνει αυτό, πιάνω τον εαυτό μου να κάνει την ίδια ερώτηση.
Μου λείπει πραγματικά ένα ακόμη μωρό;
Ή μήπως μου λείπουν όλες εκείνες οι αγκαλιές που δεν κράτησαν όσο θα ήθελα;
Είναι ένα συναίσθημα παράξενο.
Από τη μία θυμάμαι την κούραση.
Τα ξενύχτια.
Τις αμφιβολίες.
Τις στιγμές που ένιωθα πως δεν αντέχω άλλο.
Κι όμως…
Κάθε φορά που αντικρίζω ένα νεογέννητο, όλα αυτά μοιάζουν να μένουν για λίγο στην άκρη.
Δεν θυμάμαι πρώτα την κούραση.
Θυμάμαι την αγάπη.
Θυμάμαι εκείνη την αγκαλιά που χωρούσε ολόκληρο τον κόσμο.
Και τότε αναρωτιέμαι μήπως τελικά δεν νοσταλγώ ένα ακόμη μωρό.
Μήπως νοσταλγώ μια ολόκληρη εποχή της ζωής μου.
Η αγκαλιά που χωρούσε όλο τον κόσμο
Όταν παίρνεις για πρώτη φορά το μωρό σου στην αγκαλιά σου, είναι σαν να κρατάς ολόκληρο τον κόσμο.
Δεν είχα φανταστεί ποτέ πως δύο τόσο μικρά χεράκια μπορούσαν να γεννήσουν μέσα μου τόση αγάπη.
Οι πρώτοι μήνες της μητρότητας έχουν μια μοναδική τρυφερότητα.
Το μωρό σου είναι απόλυτα εξαρτημένο από εσένα.
Και, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι κι εσύ εξαρτημένη από εκείνο.
Θυμάμαι τις ατελείωτες ώρες που κοιμόταν πάνω μου.
Δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Κι όμως, δεν ήθελα να χαλάσω ούτε λεπτό εκείνη τη γαλήνη.
Γιατί, όσο κουρασμένη κι αν ήμουν, εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως δεν μου έλειπε τίποτα.
Και ύστερα ήταν εκείνη η μυρωδιά.
Η μυρωδιά ενός νεογέννητου.
Μια μυρωδιά που, όσος χρόνος κι αν περάσει, δεν ξεχνιέται ποτέ.
Κάποιες αναμνήσεις μένουν χαραγμένες στο μυαλό.
Αυτή μένει στην καρδιά.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ και εκείνο το πρώτο βλέμμα.
Τη στιγμή που άνοιξε τα μάτια του και με κοίταξε.
Ήταν σαν να μου έλεγε, χωρίς λέξεις, πως από εκείνη τη στιγμή θα ήμασταν ο ένας ο κόσμος του άλλου.
Ίσως τελικά η νοσταλγία να μην αφορά μόνο ένα μωρό.
Ίσως να αφορά όλες εκείνες τις μικρές αγκαλιές που πέρασαν πιο γρήγορα απ’ όσο ήμουν έτοιμη να τις αποχαιρετήσω.
Ακόμα και οι δύσκολες μέρες μου λείπουν καμιά φορά
Αν με ρωτούσε κάποιος τότε, θα του έλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη πως ο πρώτος χρόνος της μητρότητας ήταν ο πιο απαιτητικός της ζωής μου.
Ξενύχτια.
Κούραση.
Ατελείωτες ώρες φροντίδας.
Ένα σώμα που προσπαθούσε ακόμη να συνέλθει.
Και μια καθημερινότητα που είχε αλλάξει ολοκληρωτικά.
Θυμάμαι πολλές φορές να νιώθω εξαντλημένη.
Να μην έχω κοιμηθεί σχεδόν καθόλου.
Να εκνευρίζομαι πιο εύκολα.
Να αναρωτιέμαι αν τα καταφέρνω.
Και μαζί με όλα αυτά, οι ορμόνες της λοχείας.
Συναισθήματα που άλλαζαν από τη μια στιγμή στην άλλη.
Χαρά.
Συγκίνηση.
Άγχος.
Δάκρυα χωρίς να ξέρω πάντα το γιατί.
Εκείνη την περίοδο πίστευα πως αυτό που θα θυμάμαι περισσότερο θα είναι η κούραση.
Κι όμως…
Σήμερα, όταν γυρίζω πίσω με το μυαλό μου, δεν θυμάμαι πρώτα την εξάντληση.
Θυμάμαι εκείνες τις μικρές στιγμές.
Τα νυχτερινά ξυπνήματα που κατέληγαν σε μια αγκαλιά.
Τα αποκοιμισμένα βλέμματα.
Τα μικροσκοπικά χεράκια που έψαχναν να κρατήσουν τα δικά μου.
Την απόλυτη εμπιστοσύνη που είχε ένα τόσο μικρό πλάσμα σε μένα.
Και τότε συνειδητοποιώ πόσο γρήγορα πέρασαν όλα.
Ίσως τελικά αυτό να κάνει η αγάπη.
Δεν σβήνει τις δυσκολίες.
Τις μαλακώνει.
Και αφήνει στην καρδιά να θυμάται περισσότερο την τρυφερότητα παρά την κούραση.
Όταν η νοσταλγία αλλάζει μορφή
Μετά από όσα ζήσαμε, όπως τα περιγράφω στο «Όταν το θαύμα πονάει», κατάλαβα πως αυτή η νοσταλγία απέκτησε μια άλλη διάσταση.
Πιστεύω πως ακόμη κι αν δεν είχα ζήσει την απώλεια, πάλι θα νοσταλγούσα εκείνα τα πρώτα χρόνια της μητρότητας.
Γιατί αυτή είναι μια νοσταλγία που, νομίζω, κουβαλούν πολλές μητέρες.
Η διαφορά είναι πως μετά την απώλεια αυτή η νοσταλγία απέκτησε και ένα δεύτερο πρόσωπο.
Δεν μου θυμίζει μόνο όσα έζησα.
Μου θυμίζει και μια εποχή της ζωής μου που δεν πρόλαβα να ζήσω.
Μια αγκαλιά που δεν κράτησε όσο είχα ονειρευτεί.
Στιγμές που δεν πρόλαβαν να γίνουν αναμνήσεις.
Για πολύ καιρό πίστευα πως, αν κάποτε κρατούσα ξανά ένα μωρό στην αγκαλιά μου, αυτό το συναίσθημα θα έφευγε.
Όμως με τον καιρό κατάλαβα πως δεν λειτουργεί έτσι η καρδιά.
Κανένα παιδί δεν έρχεται να αντικαταστήσει ένα άλλο.
Και καμία καινούργια αγκαλιά δεν σβήνει εκείνη που έλειψε.
Απλώς η καρδιά μεγαλώνει.
Χωράει τις καινούργιες στιγμές.
Χωράει τις όμορφες αναμνήσεις.
Χωράει και τη νοσταλγία.
Και κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στη χαρά και στη λύπη.
Μπορούν να υπάρχουν μαζί.
Όπως μπορούν να υπάρχουν μαζί η αγάπη για όσα έζησες και η αγάπη για όσα δεν πρόλαβες να ζήσεις.
Ίσως τελικά να μη μου λείπει ένα ακόμα μωρό
Ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω ένα νεογέννητο μωρό, κάτι μέσα μου σταματά για λίγο.
Δεν είναι μόνο συγκίνηση.
Δεν είναι μόνο νοσταλγία.
Είναι εκείνη η γνώριμη αίσθηση πως αυτή η περίοδος της ζωής μου ήταν τόσο μικρή και τόσο πολύτιμη.
Καμιά φορά χαμογελώ.
Άλλες φορές συγκινούμαι.
Όχι γιατί πονάω όπως τότε.
Αλλά γιατί θυμάμαι με αγάπη.
Και όσο περνούν τα χρόνια, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω τι είναι αυτό που πραγματικά νοσταλγώ.
Νοσταλγώ εκείνη την εποχή που μια μικρή αγκαλιά χωρούσε ολόκληρο τον κόσμο μου.
Οι πρώτες ματιές.
Τα πρώτα χαμόγελα.
Οι πρώτες αγκαλιές.
Οι πρώτες φορές.
Όλα εκείνα που τότε έμοιαζαν να κρατούν για πάντα και τελικά πέρασαν τόσο γρήγορα.
Σήμερα δεν θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω.
Δεν θα άλλαζα τη ζωή που έχω.
Απλώς νιώθω ευγνωμοσύνη που έζησα αυτές τις στιγμές.
Γιατί κατάλαβα πως η νοσταλγία δεν σημαίνει πως δεν είσαι ευτυχισμένος με το παρόν.
Σημαίνει πως κάποτε έζησες κάτι τόσο όμορφο, που θα έχει για πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου.
Ίσως τελικά να μην μου λείπει ένα ακόμα μωρό.
Ίσως να μου λείπει εκείνη η εποχή της ζωής μου.

