Μια χαρά που δεν πρόλαβε να ανθίσει
Μετά από όσα είχα ζήσει, και μετά το «Όταν το θαύμα πονάει», ένιωθα πως άρχισα δειλά να βρίσκω ξανά τον δρόμο μου.
Όχι για να ξεχάσω, αλλά για να αναπνεύσω. Για να σταθώ λίγο πιο σταθερά.
Και τότε ήρθε ξανά η είδηση που κάνει την καρδιά να χτυπά δυνατά.
Μαζί με τη χαρά ήρθε και ο φόβος.
Ο φόβος μήπως η ιστορία επαναληφθεί.
Κι όμως, προσπάθησα να κρατήσω την ελπίδα μέσα μου, όσο μπορούσα.
Αυτή είναι η συνέχεια της διαδρομής μου.
Με το φως, τη σκιά του, και τη δύναμη που χρειάστηκε για να σταθώ ξανά.
Η χαρά και ο φόβος
Πέρασα σχεδόν δύο χρόνια για να μπορέσω όχι να ξεχάσω, αλλά να προχωρήσω.
Να ανασάνω λίγο ξανά. Να σταθώ στα πόδια μου, όσο μπορούσα.
Και τότε ήρθε ένα πολύ ευχάριστο νέο. Ήμουν ξανά έγκυος.
Η χαρά που ένιωσα ήταν μεγάλη. Μαζί της, όμως, ήρθε και ο φόβος.
Ο φόβος μήπως ξαναζήσω κάτι που με είχε πονέσει τόσο βαθιά.
Οι μέρες κυλούσαν ανάμεσα σε χαμόγελο και αναμονή…
Μέχρι που ένα πρωί εμφανίστηκε κάτι που δεν περίμενα.
Αιμορραγία.
Και λίγο πριν ολοκληρωθεί το πρώτο τρίμηνο, έχασα την εγκυμοσύνη.
Η απώλεια και ο πόνος
Αυτό που μου έμεινε πιο έντονα από αυτή την απώλεια δεν ήταν μόνο η απογοήτευση.
Ήταν και ο πόνος. Ο σωματικός πόνος.
Λίγο πριν μπω στο χειρουργείο, οι πόνοι στην κοιλιά ήταν τόσο δυνατοί, που λύγιζα.
Φώναζα πως δεν αντέχω άλλο.
Μιλούσα στον εαυτό μου και ρωτούσα «Γιατί; Γιατί πρέπει να πονάω τόσο;»
Την ίδια στιγμή, πονούσε και η ψυχή μου.
Οι μνήμες από πριν είχαν ξυπνήσει.
Ήμουν ξανά εκεί, στο ίδιο σημείο, με τα ίδια δάκρυα.
Μα πόση δύναμη χρειάζεται για να αντέξεις άλλη μία απώλεια;
Η δύναμη να συνεχίσω
Ακόμη κι όταν δε φαίνεται.
Ακόμη κι όταν μοιάζει να έχει σβηστεί όλη η ελπίδα.
Κάπου μέσα μας υπάρχει.
Και περιμένει να την ξαναβρούμε.
Μάζεψα τα κομμάτια μου.
Και συνεχίζω.
Με περισσότερη τρυφερότητα.
Με σεβασμό στη διαδρομή μου.
Με αγάπη για ό,τι έχασα και για ό,τι ίσως κάποτε έρθει ξανά. Ή και όχι. Αλλά με αγάπη.
Πάντα αγάπη.
Και η διαδρομή δεν σταματά εδώ…
Μέσα από τις δυσκολίες ανακάλυψα ότι ακόμη και μια μικρή χαρά αφήνει βαθιές ρίζες μέσα μας.
Κάθε απώλεια με δίδαξε να κρατώ ζωντανή την πίστη μου στη ζωή και στην αγάπη που μπορεί να γεννηθεί ξανά.
Και έτσι άνοιξε το επόμενο κομμάτι της διαδρομής μου: