Το θαύμα των ανθρώπων πίσω από τις διαγνώσεις
Ως συνέχεια της ιστορίας μου «Όταν το θαύμα πονάει», νιώθω την ανάγκη να σταθώ σε κάτι που συχνά χάνεται μέσα στις διαγνώσεις, τα ποσοστά και τους ιατρικούς όρους: στους ανθρώπους.
Γιατί μέσα σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή, γνώρισα τόσους πολλούς διακεκριμένους επιστήμονες και ιδιαίτερα έναν εμβρυολόγο με καθοριστική συμβολή στον τομέα του.
Όμως πάνω απ’ όλα, αυτό που τους χαρακτήριζε ήταν η ανθρωπιά τους.
Η στιγμή της διάγνωσης
Όλα ξεκίνησαν κοντά στο τέλος του πρώτου τριμήνου της κύησης, όταν μας ανακοινώθηκε πως το έμβρυο έπασχε από αριστερή διαφραγματοκήλη.
Μια σπάνια και σοβαρή πάθηση, με πολύ χαμηλά ποσοστά επιβίωσης μετά τη γέννηση.
Μας εξήγησαν πως υπήρχε η δυνατότητα μιας εξειδικευμένης ενδομήτριας επέμβασης, που πραγματοποιείται μόνο στο εξωτερικό, και θα μπορούσε να αυξήσει τις πιθανότητες ζωής.
Όταν επιβεβαιώθηκε η διάγνωση, παγώσαμε.
Και μαζί μας πάγωσε και ο χρόνος.
Από εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν.
Η ζωή μας, όπως τη γνωρίζαμε μέχρι τότε, έπαψε να υπάρχει.
Τίποτα δεν θα ήταν πια όπως πριν και το καταλάβαμε σχεδόν αμέσως.
Όταν η περίπτωση ξεφεύγει από τα συνηθισμένα
Η κατάσταση έπαψε να ανήκει στην αρμοδιότητα του γυναικολόγου μας.
Ήταν πλέον μια πολύ σπάνια και ειδική περίπτωση που απαιτούσε ιδιαίτερη φροντίδα. Έπρεπε να μας αναλάβουν εξειδικευμένοι εμβρυολόγοι για το συγκεκριμένο πρόβλημα.
Ο γυναικολόγος μας συνεργαζόταν με έναν έμπειρο εμβρυολόγο, ο οποίος ήταν και εκείνος που εντόπισε την πάθηση.
Στάθηκε δίπλα μας από την πρώτη στιγμή και μας καθοδήγησε σε όλη τη διαδικασία.
Φυσικά, δεν μείναμε σε μία μόνο γνώμη.
Επισκεφθήκαμε αρκετούς διακεκριμένους εμβρυολόγους για δεύτερη και τρίτη εκτίμηση.
Και σε κάθε ιατρείο συναντούσαμε το ίδιο:
συμπόνια, κατανόηση, μια αγκαλιά και ευχές από καρδιάς.
Σε κάθε εξέταση ελπίζαμε.
Θέλαμε να πιστεύουμε πως ίσως είχε γίνει κάποιο λάθος.
Όμως η πραγματικότητα παρέμενε η ίδια.
Ένα περιστατικό που έγινε υπόθεση πολλών
Ο εμβρυολόγος μας συντόνισε μια σειρά εξετάσεων που έπρεπε να γίνουν.
Όμως δεν στάθηκε μόνο εκεί.
Μας έφερε σε επαφή με την ομάδα του στο νοσοκομείο όπου ανήκε.
Ξαφνικά, ήμασταν ένα «ενδιαφέρον περιστατικό».
Μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση και πώς να μην ήταν, αφού επρόκειτο για μια τόσο σπάνια πάθηση.
Τότε δεν καταλάβαινα γιατί υπήρχε τόσο μεγάλο ενδιαφέρον από όλο το ιατρικό επιτελείο.
Στην πορεία, όμως, το αντιλήφθηκα.
Το επόμενο διάστημα ήταν γεμάτο εξετάσεις.
Κάθε μία συνοδευόταν από τεράστια αγωνία.
Και παρόλο που η κατάσταση ήταν δύσκολη, η ανάπτυξη του εμβρύου παρέμενε ικανοποιητική.
Παράλληλα, προετοιμαζόμασταν ψυχολογικά και πρακτικά για το ενδεχόμενο να ταξιδέψουμε στο εξωτερικό, όπου θα πραγματοποιούνταν η εξειδικευμένη ενδομήτρια επέμβαση.
Ακόμα κι αν όλα φαίνονταν σχετικά σταθερά, η επέμβαση έπρεπε να γίνει για να αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης.
Ο άνθρωπος πίσω από τον επιστήμονα
Κάποια στιγμή, ο εμβρυολόγος μας ενημέρωσε πως ο καθηγητής Κύπρος Νικολαΐδης που εφηύρε τη συγκεκριμένη μέθοδο θα επισκεπτόταν τη χώρα μας για μια τιμητική απονομή.
Εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζαμε ακόμη πόσο καθοριστική θα ήταν αυτή η συνάντηση.
Καθηγητής εμβρυϊκής ιατρικής παγκόσμιου κύρους, ένας άνθρωπος που έχει προσφέρει ανεκτίμητα στον τομέα της υγείας.
Μέχρι τότε δεν γνωρίζαμε ποιος ήταν.
Μετά τη διάγνωσή μας, όμως, συνειδητοποιήσαμε πόσο σημαντικός υπήρξε για την ιατρική επιστήμη.
Ο εμβρυολόγος μας κανόνισε να τον συναντήσουμε.
Η συνάντηση έγινε στο νοσοκομείο, την ημέρα της απονομής.
Θυμάμαι εκείνη τη μέρα σαν χθες:
πολλοί γιατροί, επιστήμονες, μια σεμνή και όμορφη τελετή.
Κι εγώ με τον σύζυγό μου, λίγο πιο πίσω, να περιμένουμε με αγωνία.
Όχι τη συνάντηση.
Αλλά το αποτέλεσμα.
Η εξέταση που δεν θα ξεχάσω ποτέ
Μας οδήγησαν σε ένα εξεταστικό ιατρείο.
Στην αρχή ήμασταν μόνοι με τον εμβρυολόγο μας.
Λίγα λεπτά αργότερα εμφανίστηκε ο καθηγητής.
Ευγενικός, γλυκός, χαμογελαστός.
Πίσω του ακολούθησαν πολλοί: γιατροί, συνεργάτες, επιστήμονες από το εξωτερικό, δημοσιογράφοι. Όλοι γύρω από έναν άνθρωπο που είχε αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην εμβρυϊκή ιατρική και για τον οποίο όλοι ένιωθαν σεβασμό.
Για όλους αυτούς, ήταν κάτι σαν «πατέρας» της ιατρικής.
Για εμάς όμως, εκείνη τη στιγμή, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από επιστήμονας ήταν η ελπίδα που θα άγγιζε το παιδί μας.
Η εξέταση ξεκίνησε.
Ο καθηγητής σχολίαζε τα ευρήματα, οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν με απόλυτη προσοχή.
Εγώ προσευχόμουν σιωπηλά.
Όταν τελείωσε, γύρισε προς το μέρος μας.
Τα νέα δεν ήταν καλά.
Η κατάσταση του εμβρύου είχε επιδεινωθεί.
Τα ποσοστά επιβίωσης είχαν μειωθεί ακόμη περισσότερο.
Κι όμως… η ελπίδα υπήρχε. Μικρή αλλά υπήρχε.
Μας παρουσίασε ξεκάθαρα τις επιλογές μας:
- Εξειδικευμένη επέμβαση στο εξωτερικό (έως 50% πιθανότητες επιβίωσης).
- Συνέχιση της κύησης χωρίς παρέμβαση (περίπου 10%).
- Διακοπή κύησης.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφασίσαμε να παλέψουμε.
Και τότε συνέβη κάτι απρόσμενο.
Ο καθηγητής ανακοίνωσε πως η επέμβαση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά στην Ελλάδα, με πλήρη κάλυψη.
Όταν η ανθρωπιά ξεπερνά την επιστήμη
Ξαφνικά, αφού μας ανακοινώθηκαν όλα αυτά, ο καθηγητής αποχώρησε από την αίθουσα και μαζί του άδειασε όλη η αίθουσα, ακολουθώντας τον όλοι όσοι παρευρίσκονταν εκείνη τη στιγμή. Είχαμε μείνει μόνο εγώ, ο σύζυγός μου και ο εμβρυολόγος μας, ο οποίος αμέσως μας κοίταξε φανερά απογοητευμένος και μας είπε πόσο λυπάται για την εξέλιξη των αποτελέσματων.
Δεν ήθελα να αποδεχτώ σε καμία περίπτωση ότι κάτι μπορεί να μην πάει καλά. Από τη στιγμή που υπήρχε ελπίδα για το παιδί μου, δεν θα με εμπόδιζε να το παλέψω και να πιστέψω σε αυτήν με όλη μου την καρδιά.
Όσο βρισκόμασταν ακόμα στο εξεταστικό ιατρείο, ξαφνικά είδαμε τον καθηγητή να μπαίνει ξανά, μόνος του. Πλησίασε προς το μέρος μας και, όταν έφτασε κοντά μας, με το ένα του χέρι ακούμπησε τον ώμο του συζύγου μου και πολύ ανθρώπινα είπε:
«Σας στεναχώρησα με αυτά που σας είπα;»
Ήταν μια ερώτηση που δεν περίμενε απάντηση, αλλά την έκανε από πραγματικό ενδιαφέρον.
Και εδώ θέλω να σταθώ, στο μεγαλείο αυτού του εμβρυολόγου και ανθρώπου…
Αν δεν το ζούσα από κοντά, δεν θα το πίστευα. Αυτός ο άνθρωπος έχει προσφέρει και συνεχίζει να προσφέρει τόσα πολλά στην ιατρική, η φήμη του παγκόσμια, τα επιτεύγματά του τεράστια.
Ο ίδιος ανακάλυψε την αυχενική διαφάνεια μια εξέταση τόσο σημαντική για τα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης και έχει κάνει πολλές ακόμη ανακαλύψεις που τον καθιστούν αξιοθαύμαστο.
Αλλά πέραν των επιστημονικών του επιτευγμάτων, αυτό που για εμάς μένει κυρίως είναι η απλότητα και η ανθρωπιά του. Μας έδωσε την ευκαιρία και την ελπίδα να κάνουμε την επέμβαση στην Ελλάδα, αλλά πάνω απ’ όλα, η γενναιοδωρία της ψυχής του και το πραγματικό ενδιαφέρον του σε ανθρώπινο επίπεδο ήταν αυτό που μας άγγιξε βαθιά.
Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις πράξεις και τα λόγια του, που μας έδειξαν πως ακόμα και οι μεγάλοι επιστήμονες είναι άνθρωποι με μεγάλη καρδιά.
Και καθώς φεύγαμε από το ιατρείο, κρατούσαμε μέσα μας την ελπίδα και την πίστη πως όλα είναι ακόμα δυνατά. Αυτή η εμπειρία, μαζί με τη συμπόνια και τη φροντίδα τόσων ανθρώπων γύρω μας, έγινε για εμάς ένα πραγματικό θαύμα.
Αν κάτι θέλω να μείνει
Μέσα σε ένα σύστημα υγείας γεμάτο πρωτόκολλα, διαγνώσεις και ποσοστά, γνώρισα ανθρώπους.
Και αυτό, από μόνο του, ήταν ένα θαύμα.
Αν κάτι θέλω να μείνει από αυτή την ιστορία, είναι ότι η επιστήμη μπορεί να σώζει ζωές αλλά η ανθρωπιά είναι αυτή που κρατά την ψυχή όρθια.
Η διαδρομή συνεχίζεται στο επόμενο κομμάτι της ιστορίας μου, «Όταν η επιστήμη τόλμησε και η ανθρωπιά κράτησε ζωντανή την ελπίδα»