Όταν η επιστήμη τόλμησε και η ανθρωπιά κράτησε ζωντανή την ελπίδα
Ως συνέχεια της ιστορίας μου «Το θαύμα των ανθρώπων μέσα στο σύστημα υγείας», η διαδρομή μας προχώρησε στο πιο απαιτητικό, στο πιο εύθραυστο και ταυτόχρονα στο πιο ελπιδοφόρο σημείο της.
Εκεί όπου η επιστήμη τόλμησε κάτι πρωτόγνωρο για τη χώρα μας.
Και οι άνθρωποι γύρω μας κράτησαν την ψυχή μας όρθια, όταν όλα έμοιαζαν αβέβαια.
Οι μέρες πριν από την επέμβαση
Η απόφαση είχε πλέον παρθεί.
Και μαζί της ξεκίνησε μια διαδρομή που δεν είχαμε φανταστεί ποτέ ότι θα χρειαστεί να διανύσουμε.
Λίγες μέρες μετά, άρχισαν οι προετοιμασίες για την ενδομήτρια επέμβαση. Ο εμβρυολόγος μας και όλη η αντίστοιχη ομάδα του προετοιμάζονταν με απόλυτη προσοχή για κάτι εξαιρετικά δύσκολο, απαιτητικό και πρωτόγνωρο.
Οι εικόνες, οι στιγμές, η αγωνία, ο φόβος, η προσμονή.. Όλα ήταν έντονα.
Κάθε γιατρός ήταν δίπλα μας, βήμα βήμα.
Να μας προσέχουν, να μας καθοδηγούν, να μας εξηγούν.
Ο καθένας από τη δική του θέση συνέβαλε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε αυτή την προσπάθεια.
Με είχαν όλοι από κοντά.
Ήθελαν να πάνε όλα καλά για τους δικούς τους λόγους, για την επιστήμη, για το εγχείρημα, για αυτό που επιχειρούσαν.
Και εγώ ήθελα να πάνε όλα καλά για έναν μόνο λόγο:
Για τη ζωή του παιδιού μου.
Ήξερα κατά βάθος πως όλο αυτό θα ήταν ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.
Όμως δεν θα το έβαζα κάτω.
Από τη στιγμή που έδινε περισσότερες ελπίδες στο παιδί μου, ήθελα όλες να είναι με το μέρος του.
Η ημέρα της ενδομήτριας επέμβασης
Και έφτασε εκείνη η ημέρα.
Η ημέρα της ενδομήτριας επέμβασης.
Μια ημέρα γεμάτη αγωνία, ένταση και σιωπηλή δύναμη
Η προετοιμασία ήταν πολύ ιδιαίτερη.
Θυμάμαι την αίθουσα όπου με ετοίμαζαν.
Εγώ γεμάτη αγωνία, αλλά ταυτόχρονα απόλυτα σίγουρη για αυτό που επρόκειτο να κάνουμε.
Όταν μπήκαμε στην αίθουσα του χειρουργείου, ένιωθα μόνη.
Ή μάλλον φοβισμένη, μέσα σε μια άγνωστη συνθήκη που έπρεπε να αντιμετωπίσω.
Και όμως, μαζί με τον φόβο υπήρχε και βεβαιότητα.
Ήξερα ότι πήγαινα να κάνω το καλύτερο δυνατό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσος κόσμος βρισκόταν σε εκείνη την αίθουσα.
Γιατροί, νοσηλευτές, αναισθησιολόγοι. Όλοι παρόντες.
Όλοι με αγωνία και ενδιαφέρον, να παρακολουθούν σε οθόνες κάτι εξαιρετικά ιδιαίτερο.
Κάτι που εκείνη τη στιγμή ξεπερνούσε την προσωπική μας ιστορία.
Μια επέμβαση, ένα ιστορικό ορόσημο
Και όλα πήγαν καλά.
Για πρώτη φορά στη χώρα μας πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία μια ενδομήτρια επέμβαση.
Κάτι πρωτοπόρο. Κάτι εξαιρετικά δύσκολο.
Η πρώτη ενδομήτρια επέμβαση στην Ελλάδα δεν ήταν απλώς μια ιατρική διαδικασία. Ήταν ένα πρωτοποριακό εγχείρημα, κατά το οποίο πραγματοποιείται μια εξειδικευμένη επέμβαση στο έμβρυο ενώ βρίσκεται ακόμα στη μήτρα, με στόχο να αυξηθούν οι πιθανότητες επιβίωσής του και να βελτιωθεί η ανάπτυξή του.
Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία για πρώτη φορά στη χώρα μας, υπό την καθοδήγηση μιας ομάδας εξειδικευμένων γιατρών, που συνδύασαν την επιστημονική τεχνογνωσία με βαθιά ανθρωπιά και αφοσίωση. Η αγάπη και η φροντίδα τους κράτησαν ζωντανή την ελπίδα μας όσο δύσκολο κι αν ήταν το εγχείρημα.
Και όμως, στέφθηκε με επιτυχία.
Παρά την αγωνία μας και τον πόνο μας, μέσα μας χαρήκαμε πολύ, για τους γιατρούς, για την προσπάθεια.
Για το γεγονός ότι κάτι τόσο σημαντικό είχε καταφέρει να γίνει πραγματικότητα.
Όταν η εξέλιξη δεν είναι στο χέρι μας
Μακάρι η συνέχεια να ήταν εξίσου καλή.
Δυστυχώς, δεν ήταν.
Γιατί δεν είναι όλα στο χέρι μας.
Κάποια πράγματα εξελίσσονται όπως πρέπει να εξελιχθούν, χωρίς να μπορεί ο ανθρώπινος παράγοντας να τα καθορίσει.
Και ακόμη και στο τέλος σε εκείνη τη στιγμή που δεν θέλαμε ποτέ να έρθει η ανθρωπιά και το μεγαλείο μερικών ανθρώπων εμφανίστηκαν ξανά.
Θυμάμαι έναν από τους γυναικολόγους να με επισκέπτεται στο δωμάτιο όπου βρισκόμουν.
Και να κλαίμε αγκαλιασμένοι.
Να κλαίμε για όλα όσα περάσαμε.
Για όσα έγιναν.
Και για όσα, τελικά, δεν καταφέραμε να φέρουμε εις πέρας.
Χωρίς να φταίει κανείς.
Αν κάτι θέλω να μείνει από αυτή τη διαδρομή
Οι στιγμές, τα λόγια, οι πράξεις των γιατρών μας ήταν πολλές.
Τόσες πολλές που δύσκολα μπορώ να τις απαριθμήσω.
Όμως κρατάω κάτι πολύ σημαντικό:
Την ανθρωπιά τους.
Το ότι αυτή η ανθρωπιά υπάρχει ακόμη.
Βρίσκεται σε πολλούς ανθρώπους όπως έζησα στην εμπειρία μου στο, «Οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μας, χωρίς να μας γνωρίζουν».
Και αξίζει να γίνεται παράδειγμα.
Ας γίνουν αυτοί οι άνθρωποι φως για όλους μας.
Και ας προσπαθήσουμε, ο καθένας με τον τρόπο του, να γίνουμε λίγο σαν κι αυτούς.