Οι άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα μας, χωρίς να μας γνωρίζουν
Υπάρχουν στιγμές που η λέξη ανθρωπιά παύει να είναι έννοια
και γίνεται πράξη.
Και σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή, δεν γίνεται να ξεχάσω κάποιους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας σαν να μας γνώριζαν χρόνια.
Σαν να ήταν ήδη εκεί, πριν τους χρειαστούμε.
Όταν ξεκίνησαν όλα, εκείνη η πρώτη στιγμή που περιγράφω στην αρχή αυτής της διαδρομής μου, «Όταν το θαύμα πονάει» και ακούσαμε τη διάγνωση του μωρού μας, την αριστερή διαφραγματοκήλη,
το πρώτο μου ένστικτο ήταν να ψάξω.
Να τρέξω.
Να αναζητήσω πληροφορίες.
Να πιαστώ από οτιδήποτε ελπιδοφόρο.
Η αναζήτηση μέσα στο κενό
Η αλήθεια είναι πως δυσκολεύτηκα πολύ. Η πάθηση ήταν σπάνια και τότε δεν υπήρχε σχεδόν καμία αντίστοιχη εμπειρία γραμμένη στη χώρα μας.
Καμία ιστορία που να μπορώ να ακουμπήσω.
Και κάπως έτσι, η αναζήτηση με οδήγησε στα κοινωνικά δίκτυα.
Εκεί, σε μια μικρή και κλειστή ομάδα, υπήρχε κάτι που δεν περίμενα να βρω:
Άνθρωποι.
Άνθρωποι που περνούσαν ή είχαν περάσει κάτι παρόμοιο.
Και μόνο αυτό από μόνο του ήταν σωτήριο.
Εκείνη την περίοδο, εκείνη η ομάδα ήταν το μόνο μου στήριγμα.
Οι μόνοι άνθρωποι που δεν χρειάστηκε να τους εξηγήσω τίποτα.
Οι ιστορίες που πονούσαν και εκείνες που έδιναν δύναμη
Διαβάζοντας τις εμπειρίες τους, πολλές φορές πονούσα.
Υπήρχαν ιστορίες βαριές.
Ιστορίες που σε λύγιζαν.
Υπήρχαν όμως και εκείνες οι άλλες.
Οι ιστορίες που παρόλο που η διαδρομή ήταν δύσκολη κατάφεραν να φτάσουν στο φως.
Αυτές διάβαζα ξανά και ξανά.
Από εκεί έπαιρνα δύναμη για να συνεχίσω.
Και κάπως έτσι, συνέχισα.
Οι άνθρωποι που δεν ξεχνιούνται ποτέ
Θέλω όμως να σταθώ σε κάτι πολύ συγκεκριμένο.
Σε εκείνο το ζευγάρι.
Που ενώ είχαν βιώσει κάτι αντίστοιχο λίγο καιρό πριν από εμάς,
μας στάθηκαν με τρόπο που δεν θα ξεχάσω ποτέ.
Από την πρώτη στιγμή, το ενδιαφέρον τους ήταν αληθινό.
Όχι τυπικό.
Όχι επιφανειακό.
Και δεν θα ξεχάσω ποτέ πως, την ημέρα της πρώτης ενδομήτριας επέμβασης, λίγο πριν μπω στο χειρουργείο, ήταν εκεί.
Χωρίς να τους το ζητήσω.
Για να με ενθαρρύνουν.
Για να μου δώσουν μια αγκαλιά.
Για να μου ευχηθούν.
Ήταν τόσο αληθινό όλο αυτό.
Και γι’ αυτό, δεν θα τους ξεχάσω ποτέ.
Το μήνυμα που έγινε ελπίδα
Δεν ξεχνώ ούτε εκείνο το μήνυμα από μια μαμά.
Μια γυναίκα που το παιδί της διαγνώστηκε με την ίδια πάθηση, στο τέλος της εγκυμοσύνης της εκεί όπου νιώθεις πως δεν μπορείς πια να κάνεις τίποτα.
Οι γιατροί της έδιναν ελάχιστες πιθανότητες.
Κι όμως, το παιδί της τα κατάφερε.
Πείτε μου…
Υπάρχει πιο ελπιδοφόρο μήνυμα από αυτό;
Εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως η ελπίδα μπορεί να γεννηθεί ακόμα και μέσα στο σκοτάδι.
Κάτι παραπάνω από κατανόηση
Λένε πως μόνο όποιος περνά κάτι αντίστοιχο μπορεί να σε καταλάβει.
Και ίσως να είναι αλήθεια.
Αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν μας καταλάβαιναν απλώς.
Ήταν κάτι παραπάνω.
Δεν ξεχνώ τα μηνύματα.
Τη στήριξη.
Το ενδιαφέρον.
Μανούλες που δεν γνώρισα ποτέ από κοντά,
αλλά τις ένιωθα βαθιά.
Και κάπως έτσι κατάλαβα ότι η ανθρωπιά δεν υπάρχει μόνο στους γιατρούς και στους επιστήμονες, όπως φάνηκε και στην διαδρομή που περιγράφω στο «Το θαύμα των ανθρώπων πίσω από τις διαγνώσεις»
αλλά και στους ανθρώπους γύρω μας.
Υπάρχει παντού.
Σε ανθρώπους απλούς.
Σε ανθρώπους που διαλέγουν να σταθούν δίπλα σου,
ακόμα κι αν δεν σε έχουν συναντήσει ποτέ.
Και αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό θαύμα.