Οι επιλογές και το βάρος της απόφασης
Στην αρχή της εγκυμοσύνης μου, όπως περιγράφω στο «Όταν το θαύμα πονάει», μας παρουσιάστηκαν τρεις επιλογές:
Η μία ήταν η διακοπή της κύησης.
Η δεύτερη αφορούσε ενδομήτρια επέμβαση με αβέβαιη έκβαση.
Η τρίτη ήταν να συνεχίσουμε γνωρίζοντας τους κινδύνους και τις δυσκολίες που θα ακολουθούσαν.
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα έπρεπε εγώ να αποφασίσω για τη συνέχιση ή τη διακοπή μιας ζωής.
Η ιδέα και μόνο με βάραινε ασήκωτα.
Έτσι, όταν μας δόθηκε η δυνατότητα της ενδομήτριας επέμβασης, την είδα σαν μια χαραμάδα φωτός. Σαν μια ευκαιρία να κρατηθώ από την ελπίδα και την κράτησα.
Η πρώτη απόφαση: αγάπη και προστασία
Θυμάμαι πως κάθε προεγχειρητική εξέταση γινόταν υπό τεράστια αγωνία.
Οι εξετάσεις ήταν τελικά καλές.
Δεν υπήρχε ένδειξη προβλήματος που να μας οδηγεί σε σκέψεις για διακοπή κύησης.
Ξέραμε όμως πως, αν τα αποτελέσματα ήταν διαφορετικά, δεν θα υπήρχε άλλη επιλογή.
Προχωρήσαμε στην ενδομήτρια επέμβαση, κάνοντας ό,τι ήταν ανθρώπινα δυνατό για να δώσουμε στο παιδί μας τις περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης.
Ό,τι κι αν κάναμε, ό,τι κι αν ερχόταν, μέσα μας υπήρχε μόνο ένα πράγμα: η αγάπη και η πίστη.
Ακόμα κι αν η τελική απόφαση δεν ήταν αποκλειστικά στα χέρια μας, η διαδικασία και η εξέλιξή της ήταν εξίσου δύσκολες και ψυχοφθόρες.
Δεν υπήρχε αίσθηση ελέγχου. Μόνο αναμονή. Και προσευχή.
Η αγωνία, η αναμονή και οι φόβοι δεν μειώθηκαν κάθε στιγμή έφερε το δικό της βάρος.
Το να περιμένεις να δεις αν όλα θα πάνε καλά, χωρίς να μπορείς να κάνεις κάτι παραπάνω, σε διαλύει σιωπηλά.
Δύσκολα περιγράφονται αυτά τα συναισθήματα.
Η στιγμή που προχωράς χωρίς να ξέρεις την κατάληξη.
Η διαδικασία που δοκιμάζει τα όριά σου.
Η αναμονή μέχρι να φτάσει εκείνη η ώρα.
Θυμάμαι να κλαίω.
Όχι από αδυναμία.
Αλλά από φόβο. Από εξάντληση. Από αγάπη.
Για ό,τι είχα χάσει.
Για ό,τι είχα περάσει.
Κάθε δάκρυ ήταν μια σιωπηλή μαρτυρία του πόσο βαθιά νοιαζόμουν.
Μερικές αγκαλιές μένουν για πάντα μισές.
Η δεύτερη δοκιμασία: όταν η ζωή σε φέρνει ξανά μπροστά σε επιλογές
Αλλά η ζωή μας επιφυλάσσει πράγματα που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε.
Οι δοκιμασίες δεν σταματούν ποτέ, κι εσύ συνεχίζεις…
Έτσι και έγινε, όπως περιγράφω στη διαδρομή μου «Και όμως, συνέχισα: μια διαδρομή μέσα στην αβεβαιότητα», και εκεί που δεν ήθελα με τίποτα να πάρω μια τέτοια απόφαση, η ζωή σε φέρνει ξανά μπροστά σε μια πολύ δύσκολη επιλογή.
Μια δεύτερη, ακόμη πιο δύσκολη απόφαση.
Μια απόφαση που δεν μπορούσα να αποφύγω.
Και τότε κατάλαβα πόσο βαρύ μπορεί να γίνει το «πρέπει».
Πώς συνεχίζεις όταν ξέρεις ότι η ευθύνη της απόφασης ήταν δική σου;
Αυτή τη φορά, δεν υπήρχε επέμβαση να κρατηθούμε από την ελπίδα. Υπήρχε μόνο η επιλογή.
Για καιρό δεν μπορούσα να το σηκώσω μέσα μου.
Ακόμη κι αν όλοι γύρω μου έλεγαν ότι έκανα το σωστό, μέσα μου υπήρχε μια σιωπηλή αμφιβολία.
Αποφάσεις που παίρνονται για να προστατεύσεις
Κάθε απόφαση που πήρα, την πήρα για να προστατεύσω.
Το παιδί μου.
Την οικογένειά μας.
Τη ζωή που μπορούσα να επηρεάσω εκείνη τη στιγμή.
Και όταν μια απόφαση παίρνεται από αγάπη που θέλει να προστατεύσει,
όσο κι αν πονάει,
μέσα σου κάποια στιγμή έρχεται η γαλήνη.
Όχι γιατί ξεχνάς.
Αλλά γιατί συμφιλιώνεσαι με την επιλογή σου.