Πρόωρος τοκετός και επιπλοκές: οι μέρες πριν τη γέννα

Κοντινή, ατμοσφαιρική λήψη σε δωμάτιο νοσοκομείου. Ένα γυναικείο χέρι με λευκό βραχιολάκι ταυτοποίησης ακουμπά απαλά πάνω σε μια εγκυμονούσα κοιλιά καλυμμένη με γαλάζιο πλεκτό ύφασμα. Φόντο θολό με ιατρικό εξοπλισμό σε χαμηλό φωτισμό.

Όταν όλα πήραν άλλη τροπή

Μέχρι εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν προμήνυε πόσο γρήγορα θα άλλαζαν όλα.

Κάπου κοντά στον 8ο μήνα, άρχισαν οι συσπάσεις.

Και μέσα σε λίγες ώρες, βρέθηκα ξανά στο νοσοκομείο, με αγωνία, φάρμακα και γιατρούς να προσπαθούν να κερδίσουν χρόνο.

Έπρεπε να ξεκινήσουν άμεσα αγωγές.
Να σταματήσουν όσο γινόταν οι συσπάσεις.
Να κρατήσουμε το μωρό μέσα μου λίγο περισσότερο.

Γιατί εκείνη τη φάση, κάθε μέρα είχε σημασία.

Η ανάγκη να κερδίσουμε χρόνο

Ήξερα πως κάθε μέρα μετρούσε.

Όσο ήταν μέσα μου, ήταν ασφαλές.
Ή τουλάχιστον… πιο ασφαλές.

Γιατί αυτό που ερχόταν μετά ήταν άγνωστο.

Και τρομακτικό.

Τότε δεν μετρούσα εβδομάδες.
Μετρούσα ώρες.
Άντε και μέρες.

Μέρες που ίσως έκαναν τη διαφορά.
Μέρες που ίσως τον βοηθούσαν να γεννηθεί λίγο πιο δυνατός.

Και έτσι το μόνο που σκεφτόμουν ήταν ένα πράγμα:

Να αντέξουμε λίγο ακόμα.

Η δεύτερη ενδομήτρια επέμβαση

Δεν ήταν η πρώτη φορά που περνούσαμε κάτι τόσο δύσκολο.

Είχε προηγηθεί ήδη μία ενδομήτρια επέμβαση, μια εμπειρία γεμάτη αγωνία, φόβο και ελπίδα, όπως περιγράφω και στο «Όταν η επιστήμη τόλμησε και η ανθρωπιά κράτησε ζωντανή την ελπίδα».

Όμως τώρα τα πράγματα είχαν γίνει πιο πιεστικά.

Οι συσπάσεις είχαν ξεκινήσει.
Η γέννα έμοιαζε να πλησιάζει.
Και πριν φτάσουμε εκεί, έπρεπε να γίνει και μια δεύτερη ενδομήτρια επέμβαση.

Δεν υπήρχε περιθώριο για καθυστέρηση.

Έπρεπε όλα να γίνουν γρήγορα.
Σχεδόν επείγοντα.

Θυμάμαι τους γιατρούς να συντονίζονται άμεσα.
Όλους να κινούνται βιαστικά, αλλά με ακρίβεια.
Σαν να ήξεραν πως κάθε λεπτό είχε βάρος.

Κι εγώ…
να προσπαθώ απλώς να αντέξω.

Να μείνω ήρεμη.
Να μην πανικοβληθώ.
Να κρατηθώ για μένα και για το μωρό μου.

Το σώμα και τα όριά του

Τα φάρμακα ήταν πολλά.

Η εξάντληση μεγάλη.

Κάποια στιγμή ένιωθα πως δεν αντέχω άλλο.
Ούτε εγώ…
ούτε το σώμα μου.

Ήμουν ήδη καταπονημένη.
Και σωματικά και ψυχικά.

Θυμάμαι τον ήχο του μόνιτορ.
Έναν ρυθμικό, μεταλλικό χτύπο που μετρούσε την κάθε μας ανάσα.

Στο δωμάτιο υπήρχε εκείνο το αποστειρωμένο κρύο του νοσοκομείου.
Ένα κρύο που δεν ήταν μόνο στο σώμα.
Ήταν και μέσα μου.

Ήταν το κρύο της αναμονής.
Της αγωνίας.
Της αβεβαιότητας.

Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή την εξάντληση, υπήρχε μόνο μία σκέψη που επέστρεφε ξανά και ξανά:

«Μόνο λίγο ακόμα.»

Ανάμεσα στην εξάντληση και την ανάγκη να τον προστατεύσω

Υπήρχαν στιγμές που ήθελα να γεννήσω.

Όχι γιατί ήμουν έτοιμη.
Αλλά γιατί ένιωθα πως δεν άντεχα άλλο αυτή την ταλαιπωρία.

Το σώμα μου είχε κουραστεί.
Το μυαλό μου είχε κουραστεί.
Η ψυχή μου είχε κουραστεί.

Κι όμως, την ίδια στιγμή, ήθελα να τον κρατήσω μέσα μου λίγο ακόμα.

Να τον προστατεύσω.
Να του δώσω λίγο περισσότερο χρόνο.
Λίγη ακόμη δύναμη πριν βγει σε έναν κόσμο που ήξερα πως δεν θα τον υποδεχόταν εύκολα.

Του μιλούσα σιωπηλά.

«Μείνε λίγο ακόμα…»

Έβαζα το χέρι μου πάνω στην κοιλιά μου, σαν να μπορούσα έτσι να του μεταφέρω όλη τη ζεστασιά, όλη τη δύναμη, όλη την ασφάλεια που είχα ακόμη μέσα μου.

«Μόνο μία μέρα ακόμα.
Μία μέρα για να γίνεις πιο δυνατός.

Είμαστε ομάδα εμείς οι δύο.
Το θυμάσαι;»

Γιατί ήξερα πως όταν θα ερχόταν στον κόσμο, θα έπρεπε να δώσει τη δική του μάχη.

Και τότε…
δεν θα μπορούσα πια να τον προστατεύσω με τον ίδιο τρόπο.

Η στιγμή που πλησίαζε

Μετά τη δεύτερη επέμβαση, η παρακολούθηση ήταν συνεχής.

Όλοι περίμεναν.
Και εγώ μαζί τους.

Περιμέναμε εκείνη τη στιγμή.

Τη στιγμή της γέννας.

Ήξερα πως πλησίαζε.
Το ένιωθα.

Υπήρχε αυτή η αίσθηση ότι ο χρόνος είχε αρχίσει να μετρά αντίστροφα.
Ότι πλησιάζαμε σε κάτι μεγάλο.
Σε κάτι που φοβόμουν, αλλά δεν μπορούσα πια να αποφύγω.

Κι όμως, όσο κι αν προσπαθούσα να προετοιμαστώ, τίποτα δεν μπορούσε να με ετοιμάσει πραγματικά για όσα θα ακολουθούσαν.

Τη γέννα εκείνης της ημέρας τη θυμάμαι μέχρι σήμερα, όπως την περιγράφω στη διαδρομή μου, «Η νύχτα που άλλαξαν όλα».

You cannot copy content of this page

error: Content is protected !!