Όταν η προσευχή γίνεται απλώς μια ανάσα
Υπάρχουν στιγμές που η πίστη είναι το μόνο που σου μένει.
Η πίστη υπήρχε πάντα μέσα μου.
Από πριν ξεκινήσει όλη αυτή η διαδρομή.
Από πριν έρθουν οι δυσκολίες.
Για τον καθένα σημαίνει κάτι διαφορετικό.
Για άλλους υπάρχει. Για άλλους όχι.
Για εμένα όμως… ήταν πάντα ένα καταφύγιο.
Ένα μέρος μέσα μου που γύριζα
όταν όλα έξω γίνονταν πολύ βαριά.
Πριν αλλάξουν όλα
Η επιθυμία μου να γίνω μανούλα ήταν μεγάλη.
Και ναι… έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου.
Αλλά κοιτώντας πίσω, νιώθω πως δεν ήταν μόνο αυτό.
Ήταν σαν κάτι να με οδηγούσε.
Σαν κάτι να με καθοδηγούσε στις κινήσεις μου.
Οι προσευχές μου ήταν πολλές.
Και με έναν τρόπο… εισακούστηκαν.
Όταν όλα κλονίζονται
Όταν ξεκίνησε εκείνη η δύσκολη διαδρομή προς τη μητρότητα, όπως περιγράφω στο «Όταν το θαύμα πονάει», κάτι μέσα μου άλλαξε.
Όταν ακούσαμε τη διάγνωση…
το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να προσευχηθώ.
Δεν ήξερα πού αλλού να ακουμπήσω.
Ήθελα να τρέξω.
Να φύγω.
Να εξαφανιστώ.
Και όμως…
εκεί που τελικά κατέληξα,
ήταν κάπου ήσυχα.
Να μιλήσω.
Να κλάψω.
Να ακουμπήσω όλο αυτό που ένιωθα.
Σαν να ζητούσα κάτι…
χωρίς να ξέρω ακριβώς τι.
Οι ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις
Γιατί;
Αυτή ήταν η ερώτηση που γύριζε μέσα μου ξανά και ξανά.
Γιατί να συμβεί κάτι τόσο δύσκολο;
Δεν βρήκα ποτέ μια ξεκάθαρη απάντηση.
Και όσο περνούσε ο καιρός…
οι δοκιμασίες δεν σταματούσαν.
Κάθε «μια χαρά που δεν πρόλαβε να ανθίσει», έφερνε την επόμενη.
Μέχρι που βρέθηκα να βαδίζω στο «Και όμως συνέχισα, μια διαδρομή μέσα στην αβεβαιότητα»
Και κάπου εκεί…
η πίστη μου δοκιμάστηκε.
Αυτό που με κράτησε
Υπήρξαν στιγμές που ένιωσα να κλονίζομαι.
Να αμφιταλαντεύομαι.
Και όμως…
μέσα σε όλο αυτό,
ήταν και το μόνο που με κρατούσε.
Δεν μπορώ να το εξηγήσω εύκολα.
Αλλά όταν όλα γύρω μου διαλύονταν,
η προσευχή γινόταν κάτι πολύ απλό:
μια ανάσα.
Κάτι που με ηρεμούσε.
Κάτι που με κρατούσε όρθια.
Η πνευματικότητα ως στήριγμα
Δεν ξέρω αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο.
Δεν ξέρω αν όλα είναι γραμμένα.
Αυτό που ξέρω είναι πως,
σε κάθε δύσκολη στιγμή…
υπήρχε κάτι που με βοηθούσε να συνεχίσω.
Και για εμένα, αυτό ήταν η πίστη.
Όχι σαν απάντηση.
Αλλά σαν στήριγμα.
Όχι σαν βεβαιότητα.
Αλλά σαν μια ήσυχη δύναμη.
Αυτό που κατάλαβα στην πορεία
Άργησα πολύ να το καταλάβω.
Ότι ίσως οι δυσκολίες
δεν είναι πάντα για να τις εξηγήσουμε.
Αλλά για να τις περάσουμε.
Να τις αντέξουμε.
Να βγούμε από αυτές… διαφορετικοί.
Και κάπου εκεί, αρχίζεις να βλέπεις αλλιώς τα πράγματα.
Όχι γιατί έφυγε ο πόνος.
Αλλά γιατί έμαθες να στέκεσαι μέσα σε αυτόν.
Αυτό που μένει
Αν κάτι κράτησα από όλα αυτά…
είναι πως η ψυχή μας είναι πολύ πιο δυνατή
από όσο νομίζουμε.
Και πως, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν απαντήσεις,
υπάρχουν τρόποι να συνεχίσεις.
Για εμένα, αυτός ο τρόπος είχε πίστη.
Για κάποιον άλλον μπορεί να είναι κάτι διαφορετικό.
Και αυτό είναι εντάξει.
Γιατί τελικά, ο καθένας μας βρίσκει τον δικό του τρόπο να σταθεί μέσα στο άγνωστο.

