Η ζωή μετά την απώλεια: όταν αρχίζεις ξανά να μιλάς

Γυναίκα δίπλα σε παράθυρο με φυσικό φως και κούπα καφέ, σε μια στιγμή ηρεμίας και εσωτερικής σκέψης μετά από δύσκολες εμπειρίες ζωής

Όταν άρχισα να ανοίγομαι ξανά

Μου πήρε πολύ καιρό να μπορέσω να πω πως όλα όσα πέρασα… τώρα πια τα αντέχω.

Πως μπορώ να μιλήσω γι’ αυτά λίγο πιο άνετα.
Πως μπορώ να απαντήσω όταν με ρωτούν χωρίς να νιώθω ότι καταρρέω μέσα μου.

Λίγο καιρό πριν, αν με ρωτούσατε, δεν υπήρχε περίπτωση να ανοίξω κουβέντα.
Ούτε για απώλεια.
Ούτε για εγκυμοσύνη.
Ούτε για πόνο.

Γενικά, δεν μιλούσα για τίποτα από όσα με βάραιναν.

Η αποδοχή δεν είναι εύκολη.
Θέλει χρόνο.
Και μερικές φορές… χρόνια.

Η ανάγκη να μιλήσω

Κάποια στιγμή όμως κάτι μέσα μου άλλαξε.

Δεν ξέρω ακριβώς τι ήταν.

Ένιωσα ξαφνικά μια πολύ έντονη ανάγκη όχι απλώς να μιλήσω…
αλλά σχεδόν να φωνάξω όλα όσα πέρασα.

Γιατί δεν θα ήθελα ποτέ καμία γυναίκα να νιώσει εκείνο το αίσθημα απομόνωσης που ένιωθα εγώ τότε.

Και ας είχα ανθρώπους δίπλα μου.
Και ας είχα οικογένεια.
Και ας είχα στήριξη.

Η μοναξιά αυτών των εμπειριών είναι διαφορετική.

Σε απομονώνει σιωπηλά.

Θυμάμαι πολύ έντονα εκείνη την εκδοχή του εαυτού μου.
Τη γυναίκα που προσπαθούσε να σταθεί όρθια μέσα σε συνεχόμενες δυσκολίες και απώλειες.

Και σήμερα, ίσως γι’ αυτό νιώθω τόσο έντονα την ανάγκη να μοιραστώ όλα όσα έζησα.

Για να πω σε κάθε γυναίκα που μπορεί να νιώθει έτσι…
πως δεν είναι μόνη.

Πως όλα περνάνε.

Όχι γιατί ξεχνιούνται.
Αλλά γιατί μαθαίνεις σιγά σιγά να τα κουβαλάς διαφορετικά.

Και ναι…
είμαστε πολύ πιο δυνατές απ’ όσο πιστεύουμε.

Όταν πίστεψα πως έφτασα στο τέλος μου

Λίγο πριν συμβεί το δικό μου αναπάντεχο θαύμα, είχα πια φτάσει σε ένα προσωπικό τέλμα.

Προσπαθούσα με ειδικούς, με τους δικούς μου ανθρώπους και με τον εαυτό μου να αποδεχτώ όσα είχαν συμβεί και να συνεχίσω.

Και κάπως…
νομίζω πως εκείνη την περίοδο άρχισα πραγματικά να το καταφέρνω.

Το πρώτο άνοιγμα

Θυμάμαι ένα φθινοπωρινό κυριακάτικο πρωινό.

Είχαμε κανονίσει έναν γρήγορο καφέ με δύο οικογενειακές φίλες.

Ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια από την πρώτη μου απώλεια, εκείνη που περιγράφω στο «Όταν το θαύμα πονάει», που μίλησα πραγματικά ανοιχτά για όσα είχα περάσει.

Κάποιες λεπτομέρειες δεν τις γνώριζε κανείς.

Καθώς μιλούσα, έβλεπα και τις δύο να με κοιτούν ξαφνιασμένες.
Σαν να μην μπορούσαν να πιστέψουν όλα όσα είχα ζήσει.

Και τότε συνειδητοποίησα κάτι.

Πόσο καλά κρυβόμουν.

Πόσο πόνο κουβαλούσα χωρίς να φαίνεται.

Και ταυτόχρονα…
πόση δύναμη μπορεί τελικά να κρύβει ένας άνθρωπος μέσα του.

Κανείς δεν είχε αντιληφθεί πραγματικά τι περνούσα ούτε στις επόμενες δύσκολες εγκυμοσύνες και απώλειες που περιγράφω στο «Μια χαρά που δεν πρόλαβε να ανθίσει» και στο «Και όμως συνέχισα: μια διαδρομή μέσα στην αβεβαιότητα».

Η αποδοχή δεν έρχεται ξαφνικά

Εκείνο το πρωινό θυμάμαι να νιώθω για πρώτη φορά κάτι που έμοιαζε με κανονικότητα.

Ανακούφιση.
Ηρεμία.

Ένιωθα ακόμη αμήχανα όσο μιλούσα.
Όμως όσο περιέγραφα όλα όσα είχα ζήσει, ένιωθα και κάτι άλλο.

Περηφάνια.

Όχι για τον πόνο.
Αλλά για όσα άντεξα.

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα ακόμη και εγώ η ίδια:

«Πώς τα πέρασα όλα αυτά;»

Και τότε κατάλαβα πως όταν αρχίζεις να αποδέχεσαι την αλήθεια σου…
έρχεται μια μορφή απελευθέρωσης.

Μαθαίνοντας να απαντώ στο «Πώς είσαι;» χωρίς να λέω ψέματα

Θυμάμαι πως για πολύ καιρό απέφευγα ακόμη και τις πιο απλές συζητήσεις.

Μια απλή ερώτηση μπορούσε να με κάνει να κλείνομαι αμέσως στον εαυτό μου.

Όχι γιατί δεν ήθελα να μιλήσω.
Αλλά γιατί δεν ήξερα πώς να χωρέσω όλον αυτόν τον πόνο μέσα σε λίγες λέξεις.

Έτσι συνήθως χαμογελούσα αμήχανα.
Άλλαζα θέμα.
Ή απαντούσα μηχανικά πως «είμαι καλά».

Μέχρι που κάποια στιγμή άρχισε να αλλάζει κάτι μέσα μου.

Σιγά σιγά επέστρεφε ο εαυτός μου.
Ο αυθορμητισμός μου.
Η αίσθηση ότι μπορώ να υπάρχω χωρίς να φοβάμαι συνεχώς.

Ακόμα και όταν η ζωή αποφάσισε ξανά να μου χαρίσει φως, όπως περιγράφω και στο «Η χαρά που δεν τολμούσα να φανταστώ», ήμουν ακόμη φοβισμένη.
Μαζεμένη.
Επιφυλακτική.

Νομίζω πως χρειάστηκε να περάσει σχεδόν ένας χρόνος από εκείνη την απρόσμενη χαρά μέχρι να μπορέσω να μιλήσω πραγματικά ανοιχτά για όλα όσα κουβαλούσα μέσα μου.

Ο νέος εαυτός που γεννήθηκε

Σήμερα, όταν μιλάω για όλα αυτά, νιώθω ανάλαφρη.

Και κάπως… περήφανη.

Όχι για όσα συνέβησαν.
Αλλά για τη δύναμη που ανακάλυψα μέσα μου μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες.

Όλα αυτά με άλλαξαν πολύ.

Δεν είμαι πια η ίδια γυναίκα.

Είμαι πιο δυνατή.
Πιο συγκρατημένη.
Πιο επιφυλακτική.

Δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο.

Εκτιμώ περισσότερο τις στιγμές.
Ζω πιο πολύ το τώρα.
Και ταυτόχρονα ξέρω πόσο εύκολα μπορούν όλα να ανατραπούν.

Ο φόβος που μένει και η ζωή που συνεχίζεται

Ναι…
ακόμα υπάρχει μέσα μου ένας φόβος.

Ένα κομμάτι μου που περιμένει μήπως κάτι πάει στραβά.

Οι δύσκολες εμπειρίες αφήνουν σημάδια.
Και κάποια από αυτά μένουν για καιρό.

Υπάρχουν ακόμη μέρες που οι εναλλαγές στη διάθεσή μου με δυσκολεύουν.

Όμως μετά κοιτάζω γύρω μου.

Τα μικρά καθημερινά θαύματα.
Τη ζωή που συνεχίζεται.
Τους ανθρώπους που αγαπώ.

Και κάπως έτσι…
ο φόβος μικραίνει λίγο.

Αυτό που καταλαβαίνω σήμερα

Αναμφισβήτητα όλες αυτές οι δύσκολες εμπειρίες με πλήγωσαν πολύ.

Ταυτόχρονα όμως με άλλαξαν.
Με ωρίμασαν.
Με δυνάμωσαν.

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό που γεννήθηκε μέσα μου, μέσα από όλες αυτές τις δοκιμασίες.

Ξέρω όμως πως τίποτα από όλα αυτά δεν πήγε χαμένο.

Και ίσως τελικά γι’ αυτό γράφω σήμερα όλα τα παραπάνω.

Γιατί κάποτε ένιωθα πως κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό που κουβαλούσα μέσα μου.

Και αν σήμερα, μέσα από τις δικές μου λέξεις, κάποιος νιώσει λιγότερο μόνος…
τότε ίσως τελικά όλη αυτή η διαδρομή να απέκτησε ένα ακόμη νόημα.

You cannot copy content of this page

error: Content is protected !!