Μια στάση στη διαδρομή
Υπάρχουν στιγμές που δεν γράφεις για να αφηγηθείς γεγονότα.
Γράφεις για να σταθείς.
Να κοιτάξεις πίσω, όχι με πόνο πια, αλλά με κατανόηση.
Αυτό το κείμενο είναι μια τέτοια στάση.
Ένιωσα την ανάγκη να σταθώ για λίγο.
Όχι για να ξαναπονέσω, αλλά για να δω τι άφησαν πίσω τους όλα αυτά.
Και αυτό που έμεινε, τελικά, ήταν η δύναμη.
Αυτή η εσωτερική δύναμη γεννήθηκε μέσα από όσα προηγήθηκαν:
Από την αρχή της διαδρομής μου Πριν απ’ όλα,
από Όταν το θαύμα πονάει, από Μια χαρά που δεν πρόλαβε να ανθίσει,
και από εκείνη τη στιγμή που, παρά τον φόβο, Και όμως, συνέχισα: μια διαδρομή μέσα στην αβεβαιότητα.
Δεν ήταν μια ευθεία πορεία.
Ήταν μια διαδρομή με απώλειες, παύσεις και σιωπές.
Και μέσα από όλα αυτά, γεννήθηκε μια αντοχή που δεν φαινόταν… αλλά υπήρχε.
Η πηγή της πίστης
Δεν ξέρω ακριβώς από πού αντλούσα τόση δύναμη… ή μάλλον μπορώ να φανταστώ: ο Θεός μου την έδινε.
Δεν σας κρύβω πως πολλές φορές μέσα σε αυτά τα χρόνια η πίστη μου κλονίστηκε και δοκιμάστηκε.
Όμως, στο τέλος, πάντα εκεί κατέληγα.
Και πάντα η πίστη με παρηγορούσε.
Ο πόνος που διδάσκει
Ο πόνος σε αλλάζει, αλλά και σε μαθαίνει τόσα πολλά.
Ανακαλύπτεις αντοχές και δυνάμεις που δεν πίστευες ότι μπορεί να έχεις.
Δεν λέω ότι πρέπει να πονάμε για να μαθαίνουμε.
Αλλά όταν η ζωή φέρνει δυσκολίες, ίσως αυτός να είναι ο μόνος τρόπος για να τις αντέξεις:
Να τις δεις ως ευκαιρία να γίνεις πιο δυνατός.
Αυτό, βέβαια, μόνο με τον χρόνο μπορείς να το καταλάβεις.
Ο χρόνος σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ο μόνος σύμμαχος.
Και χρειάζεται πολλή υπομονή και αντοχή για να τον αφήσεις να περάσει.
Κοιτάζοντας πίσω
Κοιτάζοντας πίσω, δεν βλέπω μόνο τις απώλειες.
Βλέπω τη γυναίκα που έγινα μέσα από αυτές.
Δεν έγινα πιο δυνατή επειδή το ήθελα.
Έγινα επειδή έπρεπε.
Και μέσα σε αυτή την αναγκαστική ωρίμανση, έμαθα να στέκομαι με περισσότερη τρυφερότητα απέναντι στον εαυτό μου, στη ζωή και σε όσα δεν ελέγχονται.
Αν κάτι κράτησα από όλη αυτή τη διαδρομή, είναι πως η δύναμη δεν φωνάζει.
Υπάρχει σιωπηλά.
Και εμφανίζεται πάντα τη στιγμή που νομίζεις πως δεν αντέχεις άλλο.
Κλείνοντας τη διαδρομή
Κι έτσι, κοιτάζοντας πίσω, καταλαβαίνω πως κάθε δυσκολία, κάθε απώλεια, κάθε αμφιβολία, άφησε μέσα μου κάτι ανεκτίμητο.
Μια δύναμη που δεν φωνάζει, μια σιωπηλή αντοχή, μια βαθιά πίστη στη ζωή και στην αγάπη που πάντα βρίσκει τρόπο να ανθίσει.
Και με αυτή τη σιωπηλή δύναμη συνεχίζω τη διαδρομή μου… με καρδιά ανοιχτή, μάτια που βλέπουν, και ψυχή που αγαπά.